loopgroep beilen bodywalk beilen


Verslagen 2010



Zevenheuvelenloop
Diepe Hel Holterbergloop
Zwarte Cross Staphorst
Dam tot Damloop
Persbericht Otterberg Blinkerdloop
Otterberg Blinkerdloop
Kiezen is de helft verliezen
Bevrijdingsloop
Luchtballon woensdagavondtraining
Lopen met Dolf Jansen


Zevenheuvelenloop
(Wierd Duursma)

Wat een mooie dag
Op zondag 21 november stond ik ’s morgens om ongeveer 08:15 uur op. Het leek een mooie dag te gaan worden. Ik moest om 9:30 uur op het station in Beilen zijn. We zouden met een klein groepje naar Nijmegen om de Zevenheuvelenloop te gaan lopen. Omdat ik vroeg was opgestaan, had ik nog tijd om me even lekker op te frissen onder de douche. Daarna broodjes gesmeerd, sportdrank gemaakt en tas ingepakt. Na nog van een heerlijk kopje koffie te hebben genoten op de fiets naar het station. Daar aangekomen zag ik Eeuwe, Janny, Roelof en Hannie al op het perron staan wachten. Dat Roelof en Hannie er waren, was nog een wonder. Het bleek namelijk dat Roelof wel de wekker op de juiste tijd had gezet, maar hij had de wekker niet aangezet. Om 5 over 9 waren ze wakker geworden en moesten zich haasten om nog op tijd te zijn. Dus geen koffie meer Roelof en Hannie.

De trein arriveerde op tijd, wat wel een vermelding waard is. Net als wij, was ook de conducteur in een zeer goed humeur. In Zwolle moesten we overstappen in een andere trein, wat ook vlekkeloos verliep. Er was niet veel ruimte in trein, maar in de 1e klas coupe was nog voldoende ruimte. Een paar stations verder kwam er een echtpaar in de coupe, die waarschijnlijk betaald hadden voor een 1e klas kaartje. Zo zagen ze er ten minste wel uit. De vrouw kon nog zitten, maar de man heeft tot Nijmegen moeten staan, wat hij zichtbaar niet fijn vond. Wij vonden allemaal dat wij op dat moment meer recht hadden op een zitplaats dan hij. Zonder veel problemen kwamen we aan in Nijmegen. Roelof en Janny hadden een shirt besteld bij opgave, dus die moesten eerst gehaald worden. Daarna gingen we met “gastvrouw” Janny mee naar de school waar de AOB (onderwijsbond) residentie hield. Dit was ongeveer 500 m voorbij Start/Finish. We werden daar ontvangen met koffie. Dit was heel wat beter dan een koude parkeergarage. Het bleek dat nog steeds niet alle problemen rond Utrecht Centraal van de vrijdag er voor waren opgelost, want er stonden om 12:05 uur nog enkele AOB leden op station Utrecht die al in Nijmegen hadden moeten zijn.

Om ongeveer 12:35 uur ben ik naar het startvak gelopen. Op de weg er naar toe kon ik me nog even warm lopen. Van te voren had ik al besloten dat ik in korte broek en T-shirt zou gaan lopen. De omstandigheden waren hiervoor goed genoeg. Om precies 13:00 uur klonk het startschot. Ongeveer 4 minuten later passeerde ik de startstreep. Het ging eigenlijk meteen lekker en de eerste kilometer ging in ongeveer 4 minuten en 10 seconden. Dit was iets te snel en ik heb dan ook iets ingehouden. Ik wist dat, wanneer ik een snellere tijd zou willen lopen , ik in de eerste 5 kilometer de winst zou moeten pakken. Bij eerdere edities was dat altijd mijn langzaamste deel. Het eerste stuk loopt geleidelijk omhoog met enkele korte afdalingen er in. Na 5 kilometer had ik een tussentijd van 22:07 min. Dit was veel sneller dan de tussentijd van eerdere edities. Ik was wel even bang dat ik de snelle start later zou moeten bekopen. De tussentijd op de 10 kilometer was 44:28 min. Dit was iets langzamer dan de eerste 5 kilometer. Nog steeds voelde het redelijk ontspannen aan. In dit stuk bevinden zich een drietal beklimmingen waarvan de 2e de steilste is. Ik heb bewust de stukken bergaf ingehouden gelopen, zodat ik heuvel op wat over zou hebben. Na het 10 kilometerpunt gingen we rechtsaf, waar meteen het zwaarste stuk begint. De weg loopt hier omhoog, maar het probleem is vooral de lengte van het oplopende stuk. Eenmaal boven ga je linksaf. Hierna gaat de weg, op enkele korte stukjes na, naar beneden tot aan de finish. In dit stuk is het voor meeste lopers dan ook geen probleem om het tempo vast te houden of zelfs nog te versnellen. Ik voelde mijn benen in de laatste kilometers wel. De laatste 5 kilometer heb ik wel eens sneller gelopen,maar ondanks dat eindigde ik in nieuw persoonlijk record (1:06:10). Het oude records was 54 seconden langzamer.

Medaille en sportdrank in ontvangst genomen en terug naar de school. Daar aangekomen konden we (heerlijke) soep en broodjes krijgen. In het washok van de school heb ik me wat opgefrist. Even later kwam ook Janny binnen. Ook zij had heerlijk gelopen en dat was ook duidelijk aan haar lichaamstaal te zien. Eeuwe en Roelof waren beide in hetzelfde startvak gestart. Roelof had eigenlijk nog later moeten starten, maar was met Eeuwe meegelopen (de mazzelaar). Eeuwe was als eerste van de twee binnen op enkele minuten gevolgd door Roelof. Ook zij hadden lekker gelopen en waren tevreden over de gelopen tijd. Nadat iedereen soep en een broodje had gehad en de liefhebbers nog een pilsje of een glaasje wijn, zijn we weer naar het station gegaan. Natuurlijk niet voordat we onze gastdames en –heren hadden bedankt voor alle goede zorgen. Het viel op dat enkelen onder ons schijnbaar nog niet alles gegeven hadden; zo hoog lag het looptempo naar het station. Ook de terugreis verliep zonder oponthoud. Nog gezellig gekletst met andere lopers en ervaringen uitgewisseld. Sommigen onder ons deden nog even de ogen dicht. Om ongeveer 19:00 uur waren we moe maar voldaan terug in Beilen.

Terugdenkend aan deze gezellige dag moet ik denken aan de volgende song:
What a beautiful day (U2).



De Diepe Hel Holterbergloop
(Harry van Os)

Zaterdagmiddag, 31 oktober 2010. Op deze druilerige middag stonden totaal ruim 3500 deelnemers klaar om de diverse afstanden van de Holterbergloop af te leggen. Voor de klassieke 10 mijl waren dat er ca 1100. Deze editie begon vanuit Nijverdal. Het trajekt is heel simpel: 5 mijl heen en diezelfde weg ook weer terug. Dus je weet wat je nog te wachten staat en dat is heel vervelend als je knappende kuiten, knikkende knieën en dikke dijen hebt, zoals ik om me heen toch veelvuldig gezien heb. Ter vergelijking: de VAM-berg is dan een stuk vriendelijker en dat in alle opzichten. Na de start was het moeilijk wegkomen , want het ging direkt 1,5 km naar boven op een vrij nauwe weg, gevuld met teveel mensen. Pas na de volle mijl kreeg je de ruimte om tempo te maken en de wat langzamere lopers te passeren. Helaas kost je dit dus veel tijd.

De boodschap was dus: tijd inhalen! De 5 km klokte ik op 23:09 wat langzamer was dan de D-D loop( 22:51). Toen kwam ik in het goede ritme en kon dat ook die stijle pukkel op goed vasthouden. Kleine passen en straf tempo de bult op om vervolgens op ademkomend weer met lange passen en mezelf tegenhoudend de berg weer af te dalen. Deze lange afdaling voelde je goed in de bovenbenen en knieën. Het keerpunt rondde ik in 37:07. Prima!! Dat ziet er goed uit, maar nu nog terug. De uitputtingsslag begon rond de 7e mijl: stijl naar boven, stampend,hijgend, snakkend naar adem, zuurstof (en een lekkere massage...)maar wel volhardend. Buiten adem, hartslag 181 kwam ik boven. Even bijkomen en opnieuw de adem zoeken en weer door. Dan nog een vervelend puistje bij de 14 km met vals plat. Als laatst bij het 15km punt recht naar beneden met de turbo erop: ruim 16 km/u op de finish af en toen de beloning: 1:14:24 !!! Supertijd, slechts 12 seconden langzamer dan de vlakke D-D loop en zelfs ruim 3 minuten sneller dan vorig jaar in dezelfde loop. Zo zie je maar: training loont!! In de uitslag was ik in mijn categorie, M50, 59e van de 298 lopers. Ondanks de motregen en grauwe lucht een prima sfeer met dito resultaat.



Verslag Zwarte Cross Staphorst
(Gea Lamberts)

Nee, niet de cross in Lichtenvoorde, waar alles om motoren e.d. draait. Nee, deze (loop)cross wordt sinds een aantal jaren elke derde dinsdag in oktober georganiseerd in de Zwarte Dennen bij Staphorst door de loopgroep van Staphorst, Rouveen, Nieuwleusen e.o. www.ag85.nl


Vorige week zag ik in Meppel een poster hangen van de Zwarte Cross. Ik dacht gelijk: daar wil ik wel eens weer lopen (in 1988 liep ik hier ook eens een cross, toen werd die niet door deze loopgroep georganiseerd). Dus: zaterdagmiddag in de auto gestapt en richting Staphorst gereden. Saskia ging ook mee om herfstfoto’s te maken.
Op de parkeerplaats was het erg rustig. We stapten uit, zagen geen hardlopers… wel liepen er een paar mensen, die ons konden vertellen dat de inschrijving aan de andere kant van het water was. Om het water liepen we de ons aangewezen kant op en even later hoorden we de speaker al. Weer een eindje verder zagen we de andere parkeerplaats helemaal vol staan en bij het tentje voor de inschrijving zagen we ook de eerste hardlopers. Ik had me van tevoren al ingeschreven, dus kon ik het startnummer (14) zo in ontvangst nemen. In het tentje stond een kachel waaraan we ons nog even konden warmen, want het was best fris. Een eindje verder, aan de andere kant van een sloot, waar we doorheen moesten (gelukkig stond er geen water in…) kwamen we bij de start/finish. De laatste lopers van de 5 km kwamen nog binnen. Enkele reacties van deze lopers: - Tjonge, wat een zware loop, - Na … kon ik m’n ene been niet meer voor m’n andere been krijgen, - De heuveltjes waren best pittig… Blijkbaar erg zwaar, maar gelukkig was de zon inmiddels tevoorschijn gekomen en het was er gezellig.



Even wat inlopen en om 15.30 konden we voor de 10 km van start. Het eerste stukje was het even heel druk, maar een eindje verder liepen de lopers steeds verder uit elkaar. Het parcours bestond uit zandpaden, met af en toe een modderplas, stukken met gras en / of heide en, op plaatsen waar de dennen plaatsmaakten voor loofbomen, waren tapijtjes van blad aangelegd. Verder zaten er heel wat boomwortels in het parcours, zodat je constant op moest letten waar je je voeten neerzette. Aan het eind van de ronde van 5 km zaten een paar heuveltjes. Ik liep inmiddels achter een man met een voor mij goed tempo. Ik bleef achter hem lopen. Het eind van de ronde liep naar de finish, maar vlak voor het finishdoek, moesten we weer terug om te beginnen aan de volgende ronde. Halverwege de 2e ronde hoorde ik andere lopers achter me. Na een poosje haalden ze in en ik kon bij ze aanhaken. De man waar ik steeds achteraan gelopen had, bleef achter. En een kilometer voor de finish zette eerst de ene dame en daarna ook de ander extra aan. Ik probeerde nog mee te komen, maar dat lukte niet meer.


Onderweg heb ik genoten van de omgeving. Het was steeds een verrassing wat er om de bocht voor uitzicht zou zijn. Het is niet zo zwaar als de Otterberg-Blinkerdloop, maar erg mooi. Voor volgend jaar zet ik deze cross weer in m’n agenda. Wie gaat er mee? Saskia heeft mooie foto’s gemaakt van het herfstbos en was ook tevreden over ons zaterdagmiddaguitstapje.



Dam tot Damloop 2010
(Wim van der Lelie)

Zondag 19 september, de dag begon goed. De regen kletterde bij het opstaan tegen de caravan. De rest van de dag zou het dus droger zijn, want een oude weerspreuk zegt dat alles wat nu valt straks niet meer kan vallen. Van de camping naar het station in Schagen bleek 20 minuten korter te zijn dan ik dacht. Nu kon ik mooi zien hoe het station zich vulde met mensen op loopschoenen. In de trein was de Dam tot Damloop natuurlijk het gesprek van de lopers. Omdat ik er ook heen ging was de conclusie al gauw: Oh leuk, u gaat zeker kijken. De meeste lopers gingen rechtstreeks naar de start en bleven dus in de trein zitten naar Amsterdam Centraal , maar ik stapte in Zaandam uit. De route naar de Ahold-tent liep gedeeltelijk langs het wedstrijdparcours. Met de finishboog in zicht kwamen er motoren over het parcours gevolgd door nog meer motoren. En ja hoor, daar kwamen de eerste lopers aangesneld. Natuurlijk heb ik even goed de kunst afgekeken. Ze lopen wel heel hard, maar de truc is dat ze hele stukken straat overslaan. Niet lang daarna kwamen de eerste dames aangesneld. Het was maar goed dat er geen stormachtige wind stond. Voor de Ahold-tent stond Harry van Os al te wachten en bij de ingang werden we stijlvol ontvangen door een paar, keurig in ’t pak gestoken, heren. Dat bleken beveiligers te zijn die in ruil voor een kaartje een degelijk stempel op je hand gaven, zodat je een week lang reclame kon maken voor Albert Heijn. Na het omkleden en een laatste hap en slok, gingen we met de pendelbussen naar Amsterdam.

Ons startvak op de Prins Hendrikkade was vlak voor de Schreierstoren waar nu niet zoals in vroeger tijden de zeelui afscheid konden nemen , maar de lopers konden elkaar wel een behouden RUN toewensen. Om 14:05 uur was het zover en werden we weggeschoten om enkele honderden meters verder onder oorverdovend vrouwelijk tromgeroffel onder het IJ te verdwijnen.


Via o.a. de Buiksloterdijk, Landsmeerderdijk en de Kadoelenweg (vroeger het Zuideinde in Landsmeer) kwamen we weer op de Landsmeerderdijk die overging in de Oostzanerdijk.

En laat ik aan die dijk nou geboren zijn. Op een voor mij nieuwe afslag de dijk af, de Molenwijk in. Toch even twijfel, was dit wel die goeie ouwe Oostzanerdijk? Dus maar even rechtdoor lopen en ja hoor daar was het straatnaambord. Na de passage van Ringweg (A10), het 10 km punt, een recht stuk, dan de Noorder IJ- en Zeedijk en over de Zuiddijk Zaandam binnen. Nog even heerlijk lopen tussen de mensen door en overal is muziek. Wel opletten voor de paaltjes, stoepen en lopers die plotseling zin hebben om te gaan wandelen. Het was al van ver te horen, maar toch ineens is daar de finish met de speaker en nog meer publiek.



Snel naar de Ahold-tent, omkleden en Harry opzoeken (die was natuurlijk al lang binnen) , waarna we de inwendige mens konden verrassen met koffie, snacks en sap en napraten over de loop. Die zou ook wel de van ‘dijk via dijk na dijk tot dijkloop’ kunnen heten. Onderweg naar het station weer langs de route. Nu geen snelle lopers meer maar wel de allerlaatste deelnemers, die onder veel gejuich en applaus werden binnengehaald. Gevolgd door bezem- en andere wagens, die de hekken opruimden en het parcours weer vrij gavenvoor het verkeer. In de trein naar Schagen ben ik alles te weten gekomen over gordelroos. Mijn overbuurman had er last van en wilde er graag over vertellen. Heel jammer dat hij er al in Alkmaar uit moest. Over de Dam tot Damloop ben ik wel enthousiast geworden en hoop volgend jaar weer mee te doen.



Otterberg Blinkerdloop op 2 oktober 2010

Jan Stuursma sterke winnaar 9e Otterberg Blinkerdloop
WIJSTER - Jan Stuursma uit Sappemeer was zaterdagmiddag met zijn tijd van 34.38 veruit de beste atleet op de 10 kilometer van de Otterberg Blinkerdloop. In de 9e editie van deze loop liet hij zijn directe concurrenten Jan Scheenstra en André Plette vrij eenvoudig achter zich. Bij de dames liep Marleen Herbert de beste tijd in 45.50. De 5 kilometer was een afgetekende overwinning voor Stefan Wessel. Geke van den Heuvel van Loopgroep Beilen was de snelste dame op de 5 km.

De ruim 180 deelnemers op de 5 en 10 kilometer kregen het zaterdag wel weer zwaar voor de kiezen. De regen van afgelopen periode bleek naast de beklimming van de VAM-berg, met een stijgingspercentage van bijna twintig procent de scherprechter. Vooral de lopers op het hoofdnummer, de 10 kilometer, hadden het zwaar te verduren omdat zij tot twee keer toe deze kuitenbreker moesten overwinnen via een zwaar modderig zandpad. Halverwege de wedstrijd bij de doorkomst op de camping hadden de eerste 3 zich al van de rest van het veld afgescheiden. Jan Stuursma kwam als eerste door en daarna volgden Jan Scheenstra en Andre Plette.

Deze volgorde bleef tot het einde in tact, maar de onderlinge verschillen liepen nog wel verder op. Uiteindelijk finishte Jan Stuursma na 34.38 als eerste , Jan Scheenstra klokte 35.22 ( 1e man 40+ ) en met 35.35 werd Andre Plette derde. Bij de dames liep Marleen Herbert van Spurt 88 een goede wedstrijd en ging over de finish in een tijd van 45.20 . Enge Zeuner van (SV Veendam) werd 2e (1e V40+ ) in 46.36 en Riesje Hansen-Al uit Beilen werd 3e in 47.17. De winnaars in de andere categorieën op de 10km waren M50+ Karel Edens (Groningen ) en M60+ Dick Scholing (Zuidlaren). Op de 5 kilometer was Stefan Wessel (De Sperwers ) een klasse apart. Hij liep ver voor de rest van het veld zijn rondje over de VAM-berg en finishte in 16.24 Wouter Luinge uit Veendam werd 2e en legde de afstand af in 17.56 en Alex van Wamel liep de 5 km in 19.13 en die tijd was voldoende voor plaats drie.

Bij de vrouwen ging Geke van den Heuvel (LG Beilen) als eerste over de meet op camping de Otterberg. Ze liep de afstand in 24.05. Carolien Hunneman uit Oosterwolde werd in 24.35 tweede en Marit van den Berg (HAC 63 ) werd met haar tijd van 24.49 derde. De uitslagen van de andere leden van de loopgroep op de 5 km Frouke Sijken 27.52, Jack de Jonge 19.32, Marco Bakker 20.45, Klaas Haveman 23.51, Eeuwe Jansen 27.39 , Klaas Zwieringa 29.04 Op de 10 km Alie Hamminga 48.46 , Gea Lamberts 57.08, Ciska Pijpker 1.01.53 , Jan Uiterwijk 41.25 , Pieter Stegeman 42.08, Anno Brandsema 43.11 ,Jan Willem Oosting 45.18, Marten Leistra 47.37, Wierd Duursma 47.22 , Jannes Bouwmeester 48.32, Peter de Boer 50.12.



Verslag van de Otterberg-Blinkerdloop
(Jan Uiterwijk)

Mooi loopweer en tijdens het inlopen bleek het te warm om met de kleding, die ik aan had de loop te doen, dus geen zweethemd, maar een nog te warm shirt met lange mouwen aan. Tijdens het inlopen nog even de sociale contacten onderhouden met Henk en anderen van de loopgroep. Vanuit de bosjes bij het vlondertje nabij de pony's werd ik belaagd door een "waakkat". Zijn/haar aanvallende beweging (nog meer mensen die hier last van hebben gehad?) ontweken en maar stug doorlopen. Dat ik werd belaagd zal hopenlijk wel toeval zijn geweest.

Om 14.30 uur was start van de 10 km loop met een groot aantal deelnemers, waaronder veel Loopgroep-leden. Niet te snel van start gegaan, want dat breekt me wel vaker op. Toch zijn er weer aardig wat lopers die menen sneller te moeten starten dan ik. Bergop ga ik toch weer een aantal lopers voorbij. Oppassen met het dalen, want dat gaat soms te snel voor mijn dunne benen. Het lukt me toch om binnen een voor mij acceptabele tijd van ongeveer 20 minutende de eerste 5 km te voltooien. Onderweg was er toch weer die "waakkat" bij het houten vlondertje. Wat die daar moet ?????????????? Wetende dat ik tijdens de 2e rondgang tijd zou verliezen, leek mij een tijd van 42 à 43 minuten een mooi doel om te finishen, maar het ging behoorlijk goed en de "waakkat" in de gaten houdende (ik zag hem/haar in de bosjes zitten en speelde voor hond) kwam ik binnen in een tijd van 41.25 minuten en dat was maar ongeveer 10 seconden langzamer dan 2 jaar geleden.

Dus, wel tevreden en op naar de volgende (10e!) bergloop.



Veenhuizen en Wijster op 2 oktober 2010
(Iris Bouman-Hoogerdijk)

‘ Kiezen is de helft verliezen’, is een oud Hollands gezegde, of spreekwoord. What ever! Vandaag kies ik dan maar niet en ga naar twee wedstrijden toe. De eerste in Veenhuizen in Drenthe. Deze boscross start om half elf. De tweede loop is in Wijster. Ook in Drenthe en start om half twee. Bovendien is dat ook geen gemakkelijke loop. Nou denkt de kritische lezer dat ik een onverstandige loopster ben. Daar heeft deze lezer gelijk in. Het is misschien niet verstandig maar wel leuk! En toch gebruik ik mijn verstand nog een beetje. Bij beide lopen loop ik de vijf kilometer.

De vier vrienden gaan ook naar Veenhuizen. Frans heeft zijn kapsel deze week laten stylen in een ‘Veenhuizen’coupe. Met zijn startnummer op de borst kan hij zo achter de tralies. Maar eerst die vreselijke vijf kilometers lopen. Frans ‘doet’ de tien. Hij wel! Dat het vreselijk is moet de organisatie nog zonodig vertellen voor het startschot. ‘Vluchten kan niet meer!’ Ten eerste, brult de microfonist: ‘ Het bruggetje is glad. Kijk dus uit! Voor de rest is vijfennegentig procent blubber en modder. Hier en daar ligt nog wat troep en een dwarse boomstam. Spring daar maar overheen. De brandnetels zijn uitgebloeid, dus dat geluk hebben jullie. Op plekken waar bladeren zijn gevallen is het ook spekglad. Dan schuine paden. Kuilen en hobbels, gleuven en greppels, karrensporen en paardenpoep. En ook nog wat toeristen die paddenstoelen zoeken. Lust je nog peultjes? Drie,twee,een! Pang!!!!!

Daar gaan we! De weg over. Glibberen over het gladde bruggetje en dan het bos in. Plets, plets, plets!!! Door de plassen dat het spat! Kuiten en broeken zijn al snel bezaaid met klodders modder. Gelukkig heb ik zwarte sokken en mijn trialschoenen aangetrokken en ook een donkere pant. Voorlopig oog ik schoon. Egbert en Frans lopen voor mij. Ook Pieter van Anneke zie ik lopen. En Henk is al de bocht om. De drie kilometer slaat het eerst af. Meestal wordt deze afstand door de kinderen gelopen. De rest ploetert voort. Simpe sampe sompe! De atleten zigzaggen over het parcours om een begaanbaar stukje te vinden. Dat lukt bijna niet. Dan slaat Frans linksaf voor ‘zijn’ afstand. Egbert en ik slaan rechtsaf. Toli volgt ons. We verwachten dat het parcours nu wel wat beter wordt. Niet dus! Het kan nog blubberiger en ongelijker. Het is bijna niet te belopen. We zuchten en steunen. Roepen boe en bah! Trekken onze schoenen uit de modder. Wandelen drie stappen. Het is afzien! Op de laatste slopende kilometer zien we Hennie en Gea met Hondje staan kijken. Gea knipt een paar foto’s van ons getergde uiterlijk. Leuk voor later maar niet voor nu. Gea kan er om lachen. Wij niet. Nog even de weg overstuiven en dan is de finish in zicht. De loper voor ons valt, na de finish, uitgeput op de grond. Egbert haalt voor mij een bekertje energie. Dan nog even naar de finishers kijken. Niet te lang want het is nog een half uurtje rijden naar Wijster.

Snel een paar bolletjes eten onder het rijden, voor de broodnodige energie. Het lichaam moet op krachten blijven. Met een lekker gangetje kom ik in Wijster aan. De parkeerwachters wijzen een mooie parkeerplaats aan. Er is nog genoeg plek. Maar over een half uurtje is het zoeken naar een plaatsje. Het inschrijven is zo gepiept. Mans en Egbert zitten al te keuvelen aan een tafeltje in de hoek. Leden van sv Friesland zitten er ook. Zij zijn in groten getale op deze beruchte loop afgekomen. Thijs en Berend met hun dames begroeten ons uitbundig. We hebben nog tijd voor een kop koffie. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag aan Greta of Hondje bij haar mag blijven als ik loop. Greta wil dolgraag op Hondje passen. Hondje staat bekend als een makkelijke hond. Zij luistert goed en is niet luidruchtig. Hondje houdt van alle lopers en alle lopers houden van Hondje. Vlak voor het starten van de vijf kilometer breekt de zon door. Het wordt bijna warm. Egbert heeft dan ook zijn luchtige zomer loopoutfit aan. Ik heb op miezerig weer gerekend. Nu is er geen tijd meer om om te kleden. Het moet maar.

De start is wat krap. En ook nog lastig. Het is een pad waar ook auto’s over mogen rijden. Dat betekent dat er veel gemene drempels zijn. In het gedrang moeten de atleten dan ook goed op het pad letten. Na een paar honderd meter wordt het beter. Vergeleken met Veenhuizen is het een makkie. Maar we zijn nog niet bij de stapstenen aangeland. Ik zie de lopers voor mij verdwijnen in de diepte. Dan zie ik de stapstenen. Als een trap leiden ze naar beneden en dan staan er tig stenen met een klein randje boven water. Oei! Niet leuk! Met enige voorzichtigheid probeer ik er zo snel mogelijk overheen te hollen. Gelukt! Ben ik even blij dat ik maar vijf kilometer loop. Voor mij is het dan maar één maal over die stenen. Maar die stenen blijken niet het ergste te zijn. We moeten nog een berg beklimmen. Veertig meter hoog is deze! Het loperslint slingert zich naar boven. Menigeen is gaan wandelen. Ik blijf in langzame, doch vermoeiende, draf stijgen. Eenmaal boven gekomen gaan we aan de andere kant er weer af. Dat is ook niet gemakkelijk. Als ik me zou laten gaan zou ik mijn benen voorbij rennen. Dan op de handrem lopen. Ook dat is niet ontspannen lopen. Zonder kleerscheuren kom ik beneden aan. Nu kan ik weer versnellen. Nog een modderpaadje, een graspad en de finish!

Greta staat met hondje bij de finish. Zij wil nog wel even op Hondje passen als ik ga douchen. Haar Thijs loopt hier tien kilometer. Dus voorlopig is ze nog niet weg. Ik maak er dankbaar gebruik van. Fris gewassen haal ik mijn beloofde T-shirt op. Het is een mooie groene. Helaas heeft de organisatie geen kleine maten besteld. Weer een shirt voor in de kast. Ook al geen prijs op mijn lotnummer. Als troostprijs krijgen we een groene pet. Daar zijn wij lopers erg blij mee. De oudste deelnemer krijgt een taart. Oudste deelnemer? En de oudste deelneemster dan? Ik ga vragen hoe dat zit. De dame die ik er op aanspreek heeft duidelijk geen zin in deze discussie. Er komt een meneer bij. Zijn naam is Pieter. Hij krabt zich eens achter de oren. Zegt dat ze er aan gedacht hebben,. Mompelt iets over prijzen die beloofd zijn en niet zijn aangekomen. Uiteindelijk belooft hij er een agenda punt van zal maken. Ziezo, dat balletje rolt. Volgend jaar zal ik hier weer zijn. Egbert en ik wachten tot Mans gefinisht is. We zien blije Reina lopen en ook Minke is er weer bij. We praten nog wat en drinken een kop koffie. We zeggen tegen elkaar: ‘ Wat een heerlijke loopdag is het vandaag geweest.’ Dan spreken we af waar we morgen gaan lopen. We kiezen voor de ‘ 20 van Drachten’.



Bevrijdingsloop 4/5 mei 2010

Verslag Jan Roeles
Verslag Wim van Olst
Verslag Gea Lamberts
Verslag Gerrit Bruins

Fotoreportage
Nog meer foto's
Sponsoren


Verslag Nationale bevrijdingsvuurestafette 2010
(Jan Roeles)

Aan mij de eer om namens de inzittenden van het busje van chauffeur Wim een stukje te schrijven over de nationale bevrijdingsvuurestafette 2010 (ofwel de bevrijdingsloop). Nou vooruit, dan start ik vast met een paar clichés: ja, het was een prachtige ervaring en het pontje naar Wijhe gehuld in de ochtendnevels was het hoogtepunt van de tocht. De pijn in de benen bij elke start nadat je 2 uur in het busje op je loopbeurt hebt zitten wachten ben ik al weer vergeten. Ook de vermoeidheid die je overvalt als je thuis na afloop op de bank neerploft neem je voor lief. Ik heb 12 uur aaneengesloten geslapen om de schade weer enigszins in te halen. Maar ik moet zeggen het is me het allemaal wel waard geweest. Al doe je dit maar 1 keer, aan de bevrijdingsloop moet je een keer meedoen.





Bij het inchecken van de bagage op de parkeerplaats van Vitesse schrik je wel even. Ik had maar een klein rugtasje meegenomen met de hoogst noodzakelijke dingetjes: wat eten en een paar droge shirtjes voor onderweg. Er waren echter collega-lopers met weekendtassen zo groot waaruit je kon afleiden dat ze geen vertrouwen hadden in de navigatiekunsten van onze chauffeurs. Gelukkig zijn we nooit ernstig de weg kwijtgeraakt en altijd weer in de bewoonde wereld terecht gekomen. Dus de mobiele veldkeukens en overlevingspakketten hoefden niet uitgepakt te worden.

Nu ik het toch over de chauffeurs heb wil ik ze ook vanaf deze plaats bedanken voor hun inzet. Ze hadden ten slotte een belangrijke taak. Naast het kiezen van de kortste route van Wageningen naar Beilen zorgden ze er ook voor dat de trein van lopers op gang bleef. Na ongeveer 4 kilometer lopen - was volgens ons ook wel eens 5 - moest immers de volgende ploeg klaar staan om het vuur over te nemen. Op dat vuur kom ik later nog terug. En rekenmaar dat het niet meevalt om 150 kilometer in een sukkeldrafje af te leggen. Voor de lopers was het altijd prettig om in de verte het busje te zien waarin de ploeg zit die je gaat aflossen. Dat werkt wel motiverend als de vermoeidheid gaat toeslaan.

Het motiveren van de lopers werd door de chauffeurs soms wel ver doorgevoerd. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat we het busje al zagen staan en dat ze vlak voordat wij er waren een eindje verder reden om dan weer te gaan staan wachten. Maar verder niets dan lof over het vervoer. Het was zelfs mogelijk om languit op de bank te liggen en net te doen alsof je sliep. Van slapen is bij ons in het busje niet veel terecht gekomen. Er waren er wel die de ogen zo nu en dan even dicht hadden maar ondertussen toch niets wilden missen van de diepgaande gesprekken die voorin de bus werden gevoerd. Diepgaand dan natuurlijk met een knipoog want laten we eerlijk zijn: het ging nergens over. Dit werd mede in de hand gewerkt door het slappe geouwehoer op de radio. Schijnbaar luistert er 's nachts toch geen hond en krijgen kansloze figuren zendtijd om hun verhaal te doen.



Uit bovenstaande blijkt overduidelijk dat de sfeer er bij ons in het busje goed in zat. Al naar omstandigheden was het er rustig en daarna weer heel rustig. De heenweg hadden we de 2 minuten stilte voor de dodenherdenking op de parkeerplaats in Heerde al meegemaakt. In Wageningen kwamen daar nog eens de diverse toespraken overheen van hoogwaardigheidsbekleders. Allen met een ernstige ondertoon: opdat wij niet vergeten wat er toen allemaal is gebeurd. En dat wij er alles aan moeten doen om in vrijheid te kunnen blijven leven en dat we tolerant moeten zijn tegenover anderen en open moeten staan voor vluchtelingen die ook in vrijheid en vrede willen leven. Op zich zal iedereen het hier mee eens zijn, echter op het moment dat je rond middernacht in een startvak staat wil je zo snel mogelijk starten - vandaar de naam startvak. Eindelijk konden we dan van start.



Eeuwe kreeg het bevrijdingsvuur van de commissaris van de koningin uit Limburg. Wat die beste man daar deed is me nog steeds niet duidelijk maar hij wenste ons nog wel een goede tocht. Het leek me al sterk dat we dat hele eind naar Beilen met die ene fakkel moesten doen en inderdaad voordat we Wageningen uit waren was het vuur al uit. Later in Beilen bleek het nog een hele toer te zijn om die fakkel weer aan te krijgen. Zoveel moeite als het ons heeft gekost om vuur in dat ding te krijgen zo snel de burgemeester hem weer uit had. Volgens mij schrok hij er zelf ook van. Nauwelijks was hij klaar met zijn toespraak of de fakkel viel spontaan uit elkaar. Op zich kwam dat goed uit want er was bij het gemeentehuis toch niets wat hij aan kon steken met die vlam.

Goed, het was dus rustig bij ons in het busje. Er werd naast het omgaan met tegenslagen en de wijze waarop je emoties kunt tonen - met dank aan de beller op de radio - over koetjes en kalfjes gesproken. Zelfs het uitwisselen van voedingsadviezen bij langeafstandslopen kwam op een gegeven moment nog aan de orde. Het schijnt dat Geert alles van energiedrankjes weet. Ik zal hem er eens naar vragen. Ook werd gesteld dat het eigenlijk helemaal niet goed is om een hele nacht 5 tot 6 maal een eindje te lopen. Fysiek lijkt het me op basis van de gevoelde pijntjes en ervaren hersteltijd niet gezond, mentaal is het natuurlijk wel een goede training. Elke keer moet je weer die lekkere warme bus uit en op gang zien te komen. En ik moet zeggen dat het me 100% is meegevallen dat iedereen het zo goed heeft volgehouden. De sfeer in de groep was heel goed: geen gedoe en geen gezeur.

Onderweg was er in het busje dus volop tijd om de omgeving in je op te nemen. We hebben nog geprobeerd om de 2 dames bij ons in de bus angst aan te praten met verhalen over staatsbosberen en Winnie de poema die nog ergens op de Veluwe moest rondlopen. Ze waren echter niet onder de indruk of lieten dat in ieder geval niet merken. Of toch… ze gingen daarna wel altijd samen een sanitaire stop maken. Ik ben er van overtuigd dat we in Ede ergens een kudde wilde zwijnen zijn gepasseerd. Het was toen nog aardedonker en op een gegeven moment hoorden we veel lawaai in de berm, dat het moeten wel haast varkens zijn geweest. Later onderweg hebben we vooral veel hazen gezien. Dan bedoel ik niet die mannetjes die je bij een wedstrijd voor de voeten blijven lopen maar de echte. Soms wel 5 of 6 bij elkaar. Ook was het mooi om de natuur te horen ontwaken aan het begin van de dag. De lucht zit dan vol vogelgeluiden. In combinatie met de dijkjes langs het Apeldoornse kanaal en de grondmist is dit toch wel een prachtig decor. Plak daar nog eens een groepje hardlopers in met gesponsorde busjes met zwaailicht en het plaatje is compleet.



De hovenier in ons gezelschap wist nog te vertellen wat de functie van een rode beuk op een erf is. Het schijnt dus dat dit vroeger een teken was dat degene die in het huis of de boerderij woonde ook de eigenaar van het geheel was. Heel leerzaam dus. Jammer dat hij de naam niet wist van een paar mooie plantjes bij het sluisje vlak voor de A28 richting Echten. Maar goed, hij was dan ook geen plantkundige. Waarna wat gekibbel volgde over hoe zo'n iemand in het Latijns heet: botanist of botanicus. Ik heb het opgezocht en beide aanduidingen blijken correct te zijn.



Naast de overtocht met het pontje over de IJssel was er nog een ander hoogtepunt. In de bossen van Ruinen hoorden we op een gegeven moment een vogel met een raar geluidje. Bleek het een zwarte specht te zijn die vlak bij het fietspad in de boom zat. We zijn er nog even voor gestopt. Niet dat ik veel van vogels weet, maar ik weet wel dat ze - de zwarte spechten dus - redelijk zeldzaam zijn. Ik had nog nooit eerder een gezien. Wat een belevenis. Jammer dat alleen wij drieën dit gezien hebben en misschien de fietsers achter ons die zich afvroegen waarom die mannen in maillots toch midden op het fietspad omhoog stonden te turen.

Uiteindelijk kwamen we in Spier aan waar nog even een kop koffie werd genuttigd en een bevrijdingsgebakje. Daarna nog even naar Beilen gerend, fakkel aangestoken (tweemaal), geluisterd naar de toespraak van de burgermeester, een drankje in de Cerck gedronken en de dag zat er op voordat je het in de gaten had. Een bedankje voor iedereen die zich heeft ingezet om dit evenement te doen slagen is wel op zijn plaats. Of ik volgende keer weer mee doe? Dat zien we over 5 jaar wel weer.



Met vriendelijke groet,
Jan Roeles



Bevrijdingsloop 2010 Loopgroep Beilen
(Wim van Olst)

Op 4 mei ’s avonds om 19.00 uur vertrokken 3 busjes met 21 lopers en 3 chauffeurs van de Loopgroep Beilen naar Wageningen om het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen en over te brengen naar Beilen. Op parkeerplaats langs de A28 bij Heerde werd er gestopt om 2 minuten stil te zijn om de doden te herdenken van de 2e Wereldoorlog en een kop koffie te drinken. Daarna werd de weg vervolgd naar Wageningen waar de Loopgroep Beilen als eerste loopgroep van de circa 240 aankwam in de feesttent voor de inschrijving.

Na het inschrijven en een uitgebreide koffiepauze togen de lopers naar de binnenstad om zich op te stellen bij Hotel de Wereld. Voor Hotel de Wereld werd de Capitulatie nagespeeld en ruim na 24.15 uur werd de fakkel met het bevrijdingsvuur aangestoken. Daarna zochten de lopers de chauffeurs met de busjes op en vertrokken de eerste 3 lopers in het donker richting Bennekom en Ede. In estafette vorm liepen steeds 3 lopers een afstand van 4 km. werden weer afgelost door 3 anderen. De afstand Wageningen – Beilen is 146 km. Iedere loper loopt dus bijna 21 km.

Zo ging het in pikkedonker via Otterlo, Hoenderloo, Apeldoorn, langs het Apeldoornskanaal via Oene naar Wijhe waar met de pont de IJssel werd overgestoken. Inmiddels was het licht geworden en kwam de zon boven de uiterwaarden waar de mistflarden als een deken boven de IJssel lagen. Van Wijhe ging de tocht via Heino, Dalfsen, Nieuwleusen, IJhorst, Echten, Pesse, Spier naar Beilen.

(foto: Gert Datema)

Daar kwam de totale ploeg lopers, na een stop in Spier, om 15.15 uur aan bij het gemeentehuis. De burgemeester stond klaar om de lopers te verwelkomen en het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen. Na de toespraak van de burgemeester ging de groep met de burgemeester naar Café de Cerck waar een glaasje werd geschonken op de goede afloop van de mooie prestatie.



Verslag Bevrijdingsloop 2010
(Gea Lamberts)



Toen ik een kleine 5 jaar geleden bij de loopgroep kwam, hoorde ik verschillende mensen praten over de Bevrijdingsloop. Het leek mij ook erg leuk om daar aan mee te doen en ik riep dus gelijk: volgend jaar doe ik ook mee! De loop is echter maar eens in de 5 jaar en ik moest iets langer wachten, maar begin dit jaar ging er een mail rond waarin lopers gevraagd werden. Ik gaf me op en op 4 mei werden we om half 7 ’s avonds verwacht op de parkeerplaats van Vitesse. De organisatie had alles tot in de puntjes voorbereid. Er stonden 3 busjes klaar om ons naar Wageningen te brengen en ons te vervoeren en begeleiden onderweg van Wageningen naar Beilen. Voor iedereen was er een pakket met 3 T-shirts, een pet, lampjes, een regencape en een veiligheidshesje en plastic tassen met daarin water, sportdrank, fruit en allerlei lekkers voor onderweg. De sponsors hadden ook hun bijdrage geleverd! Om 7 uur werden we uitgezwaaid door familie en vrienden en kon de reis beginnen.

Iedereen had een tas vol kleren, extra schoenen en lekkers bij zich. Je weet immers niet zeker of het droog zal blijven en hoeveel je wilt eten / drinken. Na een uurtje waren we in Heerde, op tijd voor de 2 min. stilte. We dronken er een kop koffie en na een bezoekje aan het toilet werd de reis voortgezet. In Wageningen parkeerden we de busjes, kleedden ons warm aan en gingen richting de tent. We waren als eerste loopgroep (of één van de eerste) in de tent, waar we ons moesten melden. Een fotograaf zette ons met de hele groep op de foto en we dronken nog een kop koffie of thee. Langzaamaan druppelde de tent vol met loopgroepen uit alle hoeken van het land.



Omdat we wel graag op tijd van start wilden gaan, gingen we op tijd naar het startvak. We zagen loopgroepen uit o.a. Bedum, Holten, Alblasserdam, Goes, en vele andere plaatsen. De één moest 85 km, de ander 210 km lopen. Na verschillende toespraken en een toneelstukje waarin de ondertekening in hotel De Wereld van 1945 werd nagespeeld, werd het bevrijdingsvuur ontstoken en even later mocht de eerste groep lopers vertrekken. Om half 1 waren wij aan de beurt. Ik had het intussen behoorlijk koud gekregen en was dus blij dat we in beweging mochten komen. Met de brandende fakkel voorop liepen we naar de busjes.

De eerste drie lopers begonnen vanaf dat punt aan hun eerste 4 km, de rest zocht hun plekje op in de bus. De Bevrijdingsloop was begonnen. We reden achter de lopers aan, maar waar bleef de derde bus…. Tja, al verkeerd gereden, maar gelukkig zaten we al gauw met z’n allen op de goede weg. Na 4 km stapten Alie en Peter weer in, de kop was er af. Ondertussen vroegen wij ons af: wat moeten we aan met het lopen, hoe koud zal het zijn. Frouke dacht bijna direct al over blote armen, maar ik wist zeker dat ik m’n handschoenen wel aan zou doen. “Wat moet ik aan?” is volgens mij niet alleen iets van vrouwen, maar ook vooral iets van hardlopers!

Jannes en Joop moesten als vierde groep lopen. De deur van de bus ging open en er kwam weer flink wat koude lucht naar binnen. Brrrr…. Groep 3 kwam er aan en Joop ging er als een speer vandoor, gevolgd door Jannes en Ronald. Toen ze even later weer bezweet instapten, besloegen gelijk de ramen. Jannes pufte behoorlijk… Ze waren te snel van start gegaan. Volgende keer zouden ze rustiger beginnen. Wim, Frouke en ik (groep 6) zaten inmiddels klaar. Peter, onze chauffeur, reed alvast door naar het volgende 4 km-punt en vanaf daar mochten wij gaan lopen. We liepen over het fietspad in de buurt van Otterlo op de Hoge Veluwe. De wilde zwijnen hadden de hele berm omgewoeld, maar de zwijnen zelf hebben we niet gezien. Wel andere (groepen lopers) , begeleidende bussen / busjes uit de noordelijke provincies.

Voor we er erg in hadden, zaten de 4 km er al weer op en konden we weer instappen. Even uitzweten, wat eten, drinken en uitrusten. Jannes had intussen het vak boven de bestuurder ontdekt. Daarin kun je heel wat spullen kwijt.



De groepen volgden elkaar steeds op. Vanaf Apeldoorn zagen we geen andere lopers meer, zij namen blijkbaar allemaal een andere route. Het begon inmiddels steeds lichter te worden en toen wij weer moesten lopen, hadden we eigenlijk geen lampjes meer nodig. We stapten uit langs het Apeldoorns Kanaal. Het eerste wat opviel waren de vogels, die hun ochtendlied zongen. Met daarbij de mist over de weilanden was het gewoon Genieten! Op een gegeven moment kwam ons een haas tegemoet lopen. Opeens bedacht hij (of zij) dat wij er toch wel gevaarlijk uitzagen met die knalgele hesjes aan en schoot ie de berm in. We staken de A50 over en toen zat het er voor deze keer ook alweer op.

Toen het goed licht was, was ik het gevoel voor tijd helemaal kwijt. Bleek het 10 uur te zijn, terwijl ik het gevoel had dat het aan het eind van de middag was; heel raar. Peter, onze chauffeur bracht ons steeds veilig naar het volgende wisselpunt, waar Alie het busje uitsprong om alles in goede banen te leiden. Wanneer Jannes en Joop moesten lopen, maakte Peter (nee, niet onze chauffeur) van de gelegenheid gebruik om de hele bank te gebruiken om uit te rusten. Nadat we met het pontje bij Wijhe de IJssel overgezet waren, hielden we even een stop. Iedereen kon even de benen strekken, voordat we verder gingen. Wat een mooi gezicht: de mist boven het water en de zon die net op was! Er werden heel wat foto’s gemaakt. In de loop van de ochtend deden sommigen even de ogen dicht, maar Joop en Jannes hebben niet geslapen (????). “Wat moet ik aan?” werd weer een actuele vraag. We zagen Wierd de hele tijd al in korte broek lopen en Frouke liep ook al in haar hemd (en vond het haast nog te warm). Toch was het nog steeds behoorlijk frisjes buiten. Het had ’s nachts gevroren.

Wij liepen weer in de buurt van IJhorst en opeens zagen wij daar het bruggetje over de Reest: Drenthe in zicht. We besloten met z’n drieën om de grond te kussen. En o, wat voelt dan als thuis, Drentse grond onder de voeten!



Om even voor 2 waren we in Spier, waar we bij het Schortinghuis voorzien werden van koffie / thee en 1945-gebak. Met ons Bevrijdingsvuurestafetteshirt aan en de loopgroeppet op liepen we met de hele groep gezamenlijk van Spier naar Beilen. Onderweg werd het vuur weer aangestoken (wat heel wat voeten in de aarde had) en om kwart over 3 waren we bij het gemeentehuis, waar een handjevol mensen ons stond op te wachten. De burgemeester nam het vuur in ontvangst en bedankte ons ervoor en wist toen niet goed wat hij er mee moest, maar dit loste zich vanzelf op… het brandende stuk fakkel viel op de grond en…. Het was uit… Dat mijn hele gezin er stond maakte meer indruk op mij. Onze dochter en onze “weekenddochter” (vriendin van onze dochter) hadden een mooi spandoek gemaakt… Geweldig!

Met z’n allen werd ons nog een drankje aangeboden bij de Cerck (het gemeentehuis was gesloten…). Hier werden de organisatie, de chauffeurs en de sponsors nogmaals bedankt en terecht, want alles was prima geregeld. Ik vond het een geweldige ervaring en zoals ik er nu over denk, ben ik over 5 jaar weer van de partij!



Verslag Bevrijdingsloop 2010
(Gerrit Bruins)

Verslagen beginnen tegenwoordig met een samenvatting. Ik wil dat ook doen en kan daarover kort zijn. Mogelijk zal de samenvatting clichématig klinken. Het was in één woord geweldig. De loop was perfect georganiseerd. Op deze plaats wil ik de organisatie, de Loopgroep, de sponsoren en de chauffeurs bedanken voor hun geweldige inzet en bijdrage. Aan het eind van deze geweldige dag werd ik vrijwillig aangewezen om namens de bus van Geert een verslag te maken. Zie hier het resultaat.

Nadat de organisatie al heel veel voorwerk had verricht, verzamelden zich op dinsdagavond 4 mei omstreeks 18.30 uur op het parkeerterrein van de korfbalvereniging Vitesse de 21 deelnemers en 3 chauffeurs voor de Bevrijdingsloop 2010. Een flink aantal familieleden en andere belangstellenden waren aanwezig om de groep succes te wensen en uit te zwaaien. De lopers en chauffeurs kregen van de organisatie namens de Loopgroep en de diverse sponsoren een paar pakketten met shirts, een pet, eten plus drinken en verlichting. Om 19.00 uur vertrokken drie bussen richting Wageningen om vandaar het Bevrijdingsvuur lopend naar Beilen te brengen. In de bussen de volgende personen:

Bus 1, chauffeur Peter en lopers Alie, Joop, Jannes,Wim, Frouke en Gea.
Bus 2, chauffeur Geert en lopers Theun, Alfred, Jan, Frank, Pieter, Eeuwe en Gerrit.
Bus 3, chauffeur Wim en lopers Jan, Marco, Wierd, Roald, Janny, Cisca en Roelof.

Een koffiestop en 2 minuten stilte op een parkeerplaats nabij Heerde onderbrak de reis naar Wageningen, en vervolgens kwamen we als eerste deelnemende groep aan in de tent te Wageningen. Wederom koffie om op temperatuur te komen, het was nog geen lenteweer. Voor vertrek naar de startvakken bij Hotel de Wereld moest een aantal lopers snel een plasje doen in één van de vele niet verlichte dixi-toiletten achter de tenten. Gelukkig waren we door de sponsoren voorzien van eigen verlichting en kon Alie een helpende hand bieden.

Om 23.30 uur stonden we al een hele tijd in de startfuik, begon de organisatie van de Bevrijdingsloop met hun speeches en werd de ondertekening van de capitulatie nagespeeld. Al met al duurde het wachten in de koude nacht erg lang. Precies om middernacht werd het Bevrijdingsvuur, afkomstig uit Normandië in Wageningen ontstoken. Een half uurtje later overhandigde de Burgemeester van Wageningen het vuur aan de nestor van onze Loopgroep en vertrokken we gezamenlijk en onder luid applaus met aanmoedigingen richting Beilen.

Het lopen gebeurde steeds in groepjes van drie personen. Elke groep liep een afstand van ongeveer vier kilometer en werd daarna afgelost door een volgende groep. Na het lopen konden de lopers uitrusten in hun “eigen” bus. Zoals aangegeven was ik ingedeeld in bus 2. Door het uitvallen van Mirjam, die deze dag werd vervangen door Jan, was dit een complete “mannen-bus” geworden.

Nu zullen de andere lopers en lezers wel denken dat het in deze bus ontbrak aan gezelligheid of dat schuine praat de boventoon voerde. Integendeel! Niets ten nadele van de andere bussen, het was in onze bus erg gezellig en we hebben met elkaar veel lol gemaakt. Serieuze onderwerpen zijn volop besproken. We hebben geleerd dat een rode beuk voor een boerderij betekend dat de boer de lening op de boerderij geheel heeft afgelost. Helaas hebben we geen antwoord gekregen op de vraag waarom de wieken van oude Hollandse molens linksom (tegen de wijzers van de klok in) draaien en de wieken van de nieuwe windmolens rechtsom (met de wijzers van de klok mee) draaien. Dat onze Eeuwe al een hele lange tijd meeloopt werd duidelijk doordat hij in elk dorp of stad wel een bekende (Geert) tegenkwam.

Alie en Peter hadden wederom een hele leuke, afwisselende en veilige route uitgezet. Hierdoor en door het prima loopweer heeft iedereen heel lekker kunnen lopen. De route leidde ons vanaf Wageningen langs of door de plaatsen Bennekom-Ede-Otterlo-Hoenderloo-Ugchelen-Apeldoorn-Oene-Veessen-Wijhe-Heino-Dalfsen-De Meele/Nieuwleusen-Punthorst-IJhorst-Oshaar/Koekange-Echten-Gijsselte-Pesse en Spier naar Beilen.

Ondanks deze mooi uitgezette route meende een enkeling toch een andere route te moeten kiezen. Deze loper (m/v), de “witte Keniaan”, heeft nabij Dalfsen de route afgesneden en liep bij een rotonde een flink deel door de berm in plaats van over de verharde weg. Verder heeft iedereen een flinke prestatie geleverd door zijn/haar afstand in prima tijden te lopen.

Direct na de veerpont over de IJssel bij Wijhe hebben we gezamenlijk een korte pauze gehouden en daarna de route vervolgd naar Beilen. In Spier trakteerde de Loopgroep ons bij café Schortinghuis op koffie met gebak. De laatste etappe van Spier naar Beilen werd in één grote groep gelopen. De 21 lopers gingen gekleed in het witte Bevrijdings-shirt met op het hoofd een groene pet van de Loopgroep. Vanaf Pesse werden we begeleid door twee dames in stoer zwart op een ATB. De dames zijn in Spier voorzien van een groen Loopgroep-shirt, evenals de plots opgedoken Ruud, die de laatste etappe gezellig met ons heeft meegelopen.

In Beilen moest het bevrijdingsvuur opnieuw worden ontstoken om dit aan de Burgemeester te kunnen overhandigen. Of het door de zenuwen kwam, door de harde wind of door een andere oorzaak is onduidelijk, de fakkel wilde niet meewerken. Na enig oponthoud is het gelukt om de Burgermeester het vuur te overhandigen. De Burgemeester hield op het bordes van het gemeentehuis een korte speech en nodigde ons allen uit voor een drankje in café De Cerck. Daar werd deze lange, maar vooral gezellige dag afgesloten en kon iedereen huiswaarts keren.

Gerrit Bruins



Sponsoren Bevrijdingsloop 2010



Lopers van de Loopgroep Beilen bedanken de onderstaande bedrijven voor het ondersteunen van de Bevrijdingsloop 2010.





16 april 2010
Foto's vanuit een luchtballon van een woensdagavondtraining

Deze foto's zijn gemaakt door Marjan van de Vecht in april 2008 toen zij met haar gezin een ballonvaart maakte.








Lopen met Dolf Jansen op 12 april 2010
(Jan Uiterwijk)



Een poosje geleden heb ik aan een prijsvraag van de ANWB meegedaan. De prijsvraag had betrekking op het boek van de bekende cabaretier, radiopresentator en hardloper Dolf Jansen. Ik was één van de gelukkigen die gewonnen had. De “prijs” was dat ik met nog een paar geselecteerden een parcours met Dolf Jansen samen mocht hardlopen.

De plaats waar het zou plaatsvinden, was Leeuwarden. Dolf gaat namelijk vaak voor een optreden nog een eindje hardlopen en vandaag was zijn optreden in de Friese hoofdstad. Liever dichterbij gehad, maar ja Friesland is al behoorlijk bekend voor mij. En het kwam deze keer goed uit, want ……… er was vandaag (10-4-’10) de Condensloop in Leeuwarden. Dat is een loop over verschillende afstanden die start en finisht bij de Condensfabriek van FrieslandCampina (bekend van de DOMO).

Omdat ik vandaag met Dolf ging lopen, heb ik gekozen voor de tien kilometer in plaats van de 21. Moest toch een beetje overhouden voor de middag, want Dolf loopt harder dan ik. De tien kilometer heb ik in 40:15 minuten gelopen en daarmee ben ik als 21e geëindigd. En als 1e 50+-er, maar er was geen prijs, omdat de tien kilometer een open klasse was.

Nadat Dolf tot 14.00 uur het radioprogramma ‘Spijkers met koppen’ had gepresenteerd, moest hij als de brandweer vanuit Utrecht naar Leeuwarden, want om kwart voor vier zouden we gaan lopen. Even voor vieren kwam Dolf aan. Even kennismaken, een praatje en toen het parcours lopen door het recreatiegebied De Kleine Wielen bij Leeuwarden. Daar hebben we (ongeveer tien personen) een loopje gedaan van circa tien kilometer en kunnen praten over het loopgebeuren, zijn optredens en zijn boek. Het was een leuke ervaring. Volgende week ga ik in Meppel zijn optreden zien met het groene shirt van Loopgroep Beilen aan.