Bevrijdingsloop 4/5 mei 2010

Verslag Jan Roeles

Verslag Wim van Olst

Verslag Gea Lamberts

Verslag Gerrit Bruins

Sponsoren

Jan Roeles: Verslag Nationale bevrijdingsvuurestafette 2010

Aan mij de eer om namens de inzittenden van het busje van chauffeur Wim een stukje te schrijven over de nationale bevrijdingsvuurestafette 2010 (ofwel de bevrijdingsloop). Nou vooruit, dan start ik vast met een paar clichés: ja, het was een prachtige ervaring en het pontje naar Wijhe gehuld in de ochtendnevels was het hoogtepunt van de tocht. De pijn in de benen bij elke start nadat je 2 uur in het busje op je loopbeurt hebt zitten wachten ben ik al weer vergeten. Ook de vermoeidheid die je overvalt als je thuis na afloop op de bank neerploft neem je voor lief. Ik heb 12 uur aaneengesloten geslapen om de schade weer enigszins in te halen. Maar ik moet zeggen het is me het allemaal wel waard geweest. Al doe je dit maar 1 keer, aan de bevrijdingsloop moet je een keer meedoen.

Bij het inchecken van de bagage op de parkeerplaats van Vitesse schrik je wel even. Ik had maar een klein rugtasje meegenomen met de hoogst noodzakelijke dingetjes: wat eten en een paar droge shirtjes voor onderweg. Er waren echter collega-lopers met weekendtassen zo groot waaruit je kon afleiden dat ze geen vertrouwen hadden in de navigatiekunsten van onze chauffeurs. Gelukkig zijn we nooit ernstig de weg kwijtgeraakt en altijd weer in de bewoonde wereld terecht gekomen. Dus de mobiele veldkeukens en overlevingspakketten hoefden niet uitgepakt te worden.

Nu ik het toch over de chauffeurs heb wil ik ze ook vanaf deze plaats bedanken voor hun inzet. Ze hadden ten slotte een belangrijke taak. Naast het kiezen van de kortste route van Wageningen naar Beilen zorgden ze er ook voor dat de trein van lopers op gang bleef. Na ongeveer 4 kilometer lopen - was volgens ons ook wel eens 5 - moest immers de volgende ploeg klaar staan om het vuur over te nemen. Op dat vuur kom ik later nog terug. En rekenmaar dat het niet meevalt om 150 kilometer in een sukkeldrafje af te leggen. Voor de lopers was het altijd prettig om in de verte het busje te zien waarin de ploeg zit die je gaat aflossen. Dat werkt wel motiverend als de vermoeidheid gaat toeslaan.

Het motiveren van de lopers werd door de chauffeurs soms wel ver doorgevoerd. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat we het busje al zagen staan en dat ze vlak voordat wij er waren een eindje verder reden om dan weer te gaan staan wachten. Maar verder niets dan lof over het vervoer. Het was zelfs mogelijk om languit op de bank te liggen en net te doen alsof je sliep. Van slapen is bij ons in het busje niet veel terecht gekomen. Er waren er wel die de ogen zo nu en dan even dicht hadden maar ondertussen toch niets wilden missen van de diepgaande gesprekken die voorin de bus werden gevoerd. Diepgaand dan natuurlijk met een knipoog want laten we eerlijk zijn: het ging nergens over. Dit werd mede in de hand gewerkt door het slappe geouwehoer op de radio. Schijnbaar luistert er 's nachts toch geen hond en krijgen kansloze figuren zendtijd om hun verhaal te doen.

Uit bovenstaande blijkt overduidelijk dat de sfeer er bij ons in het busje goed in zat. Al naar omstandigheden was het er rustig en daarna weer heel rustig. De heenweg hadden we de 2 minuten stilte voor de dodenherdenking op de parkeerplaats in Heerde al meegemaakt. In Wageningen kwamen daar nog eens de diverse toespraken overheen van hoogwaardigheidsbekleders. Allen met een ernstige ondertoon: opdat wij niet vergeten wat er toen allemaal is gebeurd. En dat wij er alles aan moeten doen om in vrijheid te kunnen blijven leven en dat we tolerant moeten zijn tegenover anderen en open moeten staan voor vluchtelingen die ook in vrijheid en vrede willen leven. Op zich zal iedereen het hier mee eens zijn, echter op het moment dat je rond middernacht in een startvak staat wil je zo snel mogelijk starten - vandaar de naam startvak. Eindelijk konden we dan van start.

Eeuwe kreeg het bevrijdingsvuur van de commissaris van de koningin uit Limburg. Wat die beste man daar deed is me nog steeds niet duidelijk maar hij wenste ons nog wel een goede tocht. Het leek me al sterk dat we dat hele eind naar Beilen met die ene fakkel moesten doen en inderdaad voordat we Wageningen uit waren was het vuur al uit. Later in Beilen bleek het nog een hele toer te zijn om die fakkel weer aan te krijgen. Zoveel moeite als het ons heeft gekost om vuur in dat ding te krijgen zo snel de burgemeester hem weer uit had. Volgens mij schrok hij er zelf ook van. Nauwelijks was hij klaar met zijn toespraak of de fakkel viel spontaan uit elkaar. Op zich kwam dat goed uit want er was bij het gemeentehuis toch niets wat hij aan kon steken met die vlam.

Goed, het was dus rustig bij ons in het busje. Er werd naast het omgaan met tegenslagen en de wijze waarop je emoties kunt tonen - met dank aan de beller op de radio - over koetjes en kalfjes gesproken. Zelfs het uitwisselen van voedingsadviezen bij langeafstandslopen kwam op een gegeven moment nog aan de orde. Het schijnt dat Geert alles van energiedrankjes weet. Ik zal hem er eens naar vragen. Ook werd gesteld dat het eigenlijk helemaal niet goed is om een hele nacht 5 tot 6 maal een eindje te lopen. Fysiek lijkt het me op basis van de gevoelde pijntjes en ervaren hersteltijd niet gezond, mentaal is het natuurlijk wel een goede training. Elke keer moet je weer die lekkere warme bus uit en op gang zien te komen. En ik moet zeggen dat het me 100% is meegevallen dat iedereen het zo goed heeft volgehouden. De sfeer in de groep was heel goed: geen gedoe en geen gezeur.

Onderweg was er in het busje dus volop tijd om de omgeving in je op te nemen. We hebben nog geprobeerd om de 2 dames bij ons in de bus angst aan te praten met verhalen over staatsbosberen en Winnie de poema die nog ergens op de Veluwe moest rondlopen. Ze waren echter niet onder de indruk of lieten dat in ieder geval niet merken. Of toch… ze gingen daarna wel altijd samen een sanitaire stop maken. Ik ben er van overtuigd dat we in Ede ergens een kudde wilde zwijnen zijn gepasseerd. Het was toen nog aardedonker en op een gegeven moment hoorden we veel lawaai in de berm, dat het moeten wel haast varkens zijn geweest. Later onderweg hebben we vooral veel hazen gezien. Dan bedoel ik niet die mannetjes die je bij een wedstrijd voor de voeten blijven lopen maar de echte. Soms wel 5 of 6 bij elkaar. Ook was het mooi om de natuur te horen ontwaken aan het begin van de dag. De lucht zit dan vol vogelgeluiden. In combinatie met de dijkjes langs het Apeldoornse kanaal en de grondmist is dit toch wel een prachtig decor. Plak daar nog eens een groepje hardlopers in met gesponsorde busjes met zwaailicht en het plaatje is compleet.

De hovenier in ons gezelschap wist nog te vertellen wat de functie van een rode beuk op een erf is. Het schijnt dus dat dit vroeger een teken was dat degene die in het huis of de boerderij woonde ook de eigenaar van het geheel was. Heel leerzaam dus. Jammer dat hij de naam niet wist van een paar mooie plantjes bij het sluisje vlak voor de A28 richting Echten. Maar goed, hij was dan ook geen plantkundige. Waarna wat gekibbel volgde over hoe zo'n iemand in het Latijns heet: botanist of botanicus. Ik heb het opgezocht en beide aanduidingen blijken correct te zijn.

Naast de overtocht met het pontje over de IJssel was er nog een ander hoogtepunt. In de bossen van Ruinen hoorden we op een gegeven moment een vogel met een raar geluidje. Bleek het een zwarte specht te zijn die vlak bij het fietspad in de boom zat. We zijn er nog even voor gestopt. Niet dat ik veel van vogels weet, maar ik weet wel dat ze - de zwarte spechten dus - redelijk zeldzaam zijn. Ik had nog nooit eerder een gezien. Wat een belevenis. Jammer dat alleen wij drieën dit gezien hebben en misschien de fietsers achter ons die zich afvroegen waarom die mannen in maillots toch midden op het fietspad omhoog stonden te turen.

Uiteindelijk kwamen we in Spier aan waar nog even een kop koffie werd genuttigd en een bevrijdingsgebakje. Daarna nog even naar Beilen gerend, fakkel aangestoken (tweemaal), geluisterd naar de toespraak van de burgermeester, een drankje in de Cerck gedronken en de dag zat er op voordat je het in de gaten had. Een bedankje voor iedereen die zich heeft ingezet om dit evenement te doen slagen is wel op zijn plaats. Of ik volgende keer weer mee doe? Dat zien we over 5 jaar wel weer.

Met vriendelijke groet,
Jan Roeles

Bevrijdingsloop 2010 Loopgroep Beilen door Wim van Olst

Op 4 mei ’s avonds om 19.00 uur vertrokken 3 busjes met 21 lopers en 3 chauffeurs van de Loopgroep Beilen naar Wageningen om het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen en over te brengen naar Beilen.
Op parkeerplaats langs de A28 bij Heerde werd er gestopt om 2 minuten stil te zijn om de doden te herdenken van de 2e Wereldoorlog en een kop koffie te drinken.
Daarna werd de weg vervolgd naar Wageningen waar de Loopgroep Beilen als eerste loopgroep van de circa 240 aankwam in de feesttent voor de inschrijving.
Na het inschrijven en een uitgebreide koffiepauze togen de lopers naar de binnenstad om zich op te stellen bij Hotel de Wereld.
Voor Hotel de Wereld werd de Capitulatie nagespeeld en ruim na 24.15 uur werd de fakkel met het bevrijdingsvuur aangestoken. Daarna zochten de lopers de chauffeurs met de busjes op en vertrokken de eerste 3 lopers in het donker richting Bennekom en Ede.
In estafette vorm liepen steeds 3 lopers een afstand van 4 km. werden weer afgelost door 3 anderen. De afstand Wageningen – Beilen is 146 km. Iedere loper loopt dus bijna 21 km.
Zo ging het in pikkedonker via Otterlo, Hoenderloo, Apeldoorn, langs het Apeldoornskanaal via Oene naar Wijhe waar met de pont de IJssel werd overgestoken.
Inmiddels was het licht geworden en kwam de zon boven de uiterwaarden waar de mistflarden als een deken boven de IJssel lagen. Van Wijhe ging de tocht via Heino, Dalfsen, Nieuwleusen, IJhorst, Echten, Pesse, Spier naar Beilen.

(foto: Gert Datema)

Daar kwam de totale ploeg lopers, na een stop in Spier, om 15.15 uur aan bij het gemeentehuis.
De burgemeester stond klaar om de lopers te verwelkomen en het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen. Na de toespraak van de burgemeester ging de groep met de burgemeester naar Café de Cerck waar een glaasje werd geschonken op de goede afloop van de mooie prestatie.

Gea Lamberts: Verslag Bevrijdingsloop 2010

Toen ik een kleine 5 jaar geleden bij de loopgroep kwam, hoorde ik verschillende mensen praten over de Bevrijdingsloop. Het leek mij ook erg leuk om daar aan mee te doen en ik riep dus gelijk: volgend jaar doe ik ook mee! De loop is echter maar eens in de 5 jaar en ik moest iets langer wachten, maar begin dit jaar ging er een mail rond waarin lopers gevraagd werden. Ik gaf me op en op 4 mei werden we om half 7 ’s avonds verwacht op de parkeerplaats van Vitesse. De organisatie had alles tot in de puntjes voorbereid. Er stonden 3 busjes klaar om ons naar Wageningen te brengen en ons te vervoeren en begeleiden onderweg van Wageningen naar Beilen. Voor iedereen was er een pakket met 3 T-shirts, een pet, lampjes, een regencape en een veiligheidshesje en plastic tassen met daarin water, sportdrank, fruit en allerlei lekkers voor onderweg. De sponsors hadden ook hun bijdrage geleverd! Om 7 uur werden we uitgezwaaid door familie en vrienden en kon de reis beginnen.
Iedereen had een tas vol kleren, extra schoenen en lekkers bij zich. Je weet immers niet zeker of het droog zal blijven en hoeveel je wilt eten / drinken.
Na een uurtje waren we in Heerde, op tijd voor de 2 min. stilte. We dronken er een kop koffie en na een bezoekje aan het toilet werd de reis voortgezet. In Wageningen parkeerden we de busjes, kleedden ons warm aan en gingen richting de tent. We waren als eerste loopgroep (of één van de eerste) in de tent, waar we ons moesten melden. Een fotograaf zette ons met de hele groep op de foto en we dronken nog een kop koffie of thee. Langzaamaan druppelde de tent vol met loopgroepen uit alle hoeken van het land.
Omdat we wel graag op tijd van start wilden gaan, gingen we op tijd naar het startvak. We zagen loopgroepen uit o.a. Bedum, Holten, Alblasserdam, Goes, en vele andere plaatsen. De één moest 85 km, de ander 210 km lopen. Na verschillende toespraken en een toneelstukje waarin de ondertekening in hotel De Wereld van 1945 werd nagespeeld, werd het bevrijdingsvuur ontstoken en even later mocht de eerste groep lopers vertrekken. Om half 1 waren wij aan de beurt. Ik had het intussen behoorlijk koud gekregen en was dus blij dat we in beweging mochten komen. Met de brandende fakkel voorop liepen we naar de busjes.
De eerste drie lopers begonnen vanaf dat punt aan hun eerste 4 km, de rest zocht hun plekje op in de bus. De Bevrijdingsloop was begonnen. We reden achter de lopers aan, maar waar bleef de derde bus…. Tja, al verkeerd gereden, maar gelukkig zaten we al gauw met z’n allen op de goede weg. Na 4 km stapten Alie en Peter weer in, de kop was er af. Ondertussen vroegen wij ons af: wat moeten we aan met het lopen, hoe koud zal het zijn. Frouke dacht bijna direct al over blote armen, maar ik wist zeker dat ik m’n handschoenen wel aan zou doen. “Wat moet ik aan?” is volgens mij niet alleen iets van vrouwen, maar ook vooral iets van hardlopers!
Jannes en Joop moesten als vierde groep lopen. De deur van de bus ging open en er kwam weer flink wat koude lucht naar binnen. Brrrr…. Groep 3 kwam er aan en Joop ging er als een speer vandoor, gevolgd door Jannes en Ronald. Toen ze even later weer bezweet instapten, besloegen gelijk de ramen. Jannes pufte behoorlijk… Ze waren te snel van start gegaan. Volgende keer zouden ze rustiger beginnen. Wim, Frouke en ik (groep 6) zaten inmiddels klaar. Peter, onze chauffeur, reed alvast door naar het volgende 4 km-punt en vanaf daar mochten wij gaan lopen. We liepen over het fietspad in de buurt van Otterlo op de Hoge Veluwe. De wilde zwijnen hadden de hele berm omgewoeld, maar de zwijnen zelf hebben we niet gezien. Wel andere (groepen lopers) , begeleidende bussen / busjes uit de noordelijke provincies.
Voor we er erg in hadden, zaten de 4 km er al weer op en konden we weer instappen. Even uitzweten, wat eten, drinken en uitrusten. Jannes had intussen het vak boven de bestuurder ontdekt. Daarin kun je heel wat spullen kwijt.
De groepen volgden elkaar steeds op. Vanaf Apeldoorn zagen we geen andere lopers meer, zij namen blijkbaar allemaal een andere route. Het begon inmiddels steeds lichter te worden en toen wij weer moesten lopen, hadden we eigenlijk geen lampjes meer nodig. We stapten uit langs het Apeldoorns Kanaal. Het eerste wat opviel waren de vogels, die hun ochtendlied zongen. Met daarbij de mist over de weilanden was het gewoon Genieten! Op een gegeven moment kwam ons een haas tegemoet lopen. Opeens bedacht hij (of zij) dat wij er toch wel gevaarlijk uitzagen met die knalgele hesjes aan en schoot ie de berm in. We staken de A50 over en toen zat het er voor deze keer ook alweer op.
Toen het goed licht was, was ik het gevoel voor tijd helemaal kwijt. Bleek het 10 uur te zijn, terwijl ik het gevoel had dat het aan het eind van de middag was; heel raar. Peter, onze chauffeur bracht ons steeds veilig naar het volgende wisselpunt, waar Alie het busje uitsprong om alles in goede banen te leiden. Wanneer Jannes en Joop moesten lopen, maakte Peter (nee, niet onze chauffeur) van de gelegenheid gebruik om de hele bank te gebruiken om uit te rusten. Nadat we met het pontje bij Wijhe de IJssel overgezet waren, hielden we even een stop. Iedereen kon even de benen strekken, voordat we verder gingen. Wat een mooi gezicht: de mist boven het water en de zon die net op was! Er werden heel wat foto’s gemaakt.
In de loop van de ochtend deden sommigen even de ogen dicht, maar Joop en Jannes hebben niet geslapen (????). “Wat moet ik aan?” werd weer een actuele vraag. We zagen Wierd de hele tijd al in korte broek lopen en Frouke liep ook al in haar hemd (en vond het haast nog te warm). Toch was het nog steeds behoorlijk frisjes buiten. Het had ’s nachts gevroren.
Wij liepen weer in de buurt van IJhorst en opeens zagen wij daar het bruggetje over de Reest: Drenthe in zicht. We besloten met z’n drieën om de grond te kussen. En o, wat voelt dan als thuis, Drentse grond onder de voeten!
Om even voor 2 waren we in Spier, waar we bij het Schortinghuis voorzien werden van koffie / thee en 1945-gebak. Met ons Bevrijdingsvuurestafetteshirt aan en de loopgroeppet op liepen we met de hele groep gezamenlijk van Spier naar Beilen. Onderweg werd het vuur weer aangestoken (wat heel wat voeten in de aarde had) en om kwart over 3 waren we bij het gemeentehuis, waar een handjevol mensen ons stond op te wachten. De burgemeester nam het vuur in ontvangst en bedankte ons ervoor en wist toen niet goed wat hij er mee moest, maar dit loste zich vanzelf op… het brandende stuk fakkel viel op de grond en…. Het was uit… Dat mijn hele gezin er stond maakte meer indruk op mij. Onze dochter en onze “weekenddochter” (vriendin van onze dochter) hadden een mooi spandoek gemaakt… Geweldig!
Met z’n allen werd ons nog een drankje aangeboden bij de Cerck (het gemeentehuis was gesloten…). Hier werden de organisatie, de chauffeurs en de sponsors nogmaals bedankt en terecht, want alles was prima geregeld. Ik vond het een geweldige ervaring en zoals ik er nu over denk, ben ik over 5 jaar weer van de partij!

 

Gerrit Bruins: Verslag Bevrijdingsloop 2010.

Verslagen beginnen tegenwoordig met een samenvatting.
Ik wil dat ook doen en kan daarover kort zijn. Mogelijk zal de samenvatting clichématig klinken.
Het was in één woord  geweldig. De loop was perfect georganiseerd. Op deze plaats wil ik de organisatie, de Loopgroep, de sponsoren en de chauffeurs bedanken voor hun geweldige inzet en bijdrage. Aan het eind van deze geweldige dag werd ik vrijwillig aangewezen om namens de bus van Geert een verslag te maken.  Zie hier het resultaat.

Nadat de organisatie al heel veel voorwerk had verricht, verzamelden zich op dinsdagavond 4 mei omstreeks 18.30 uur op het parkeerterrein van de korfbalvereniging Vitesse de 21 deelnemers en 3 chauffeurs voor de Bevrijdingsloop 2010. Een flink aantal familieleden en andere belangstellenden waren aanwezig om de groep succes te wensen en uit te zwaaien. De lopers en chauffeurs kregen van de organisatie namens de Loopgroep en de diverse sponsoren een paar pakketten met shirts, een pet, eten plus drinken en verlichting. Om 19.00 uur vertrokken drie bussen richting Wageningen om vandaar het Bevrijdingsvuur lopend naar Beilen te brengen. In de bussen de volgende personen:
Bus 1, chauffeur Peter en lopers Alie, Joop, Jannes,Wim, Frouke en Gea.
Bus 2, chauffeur Geert en lopers Theun, Alfred, Jan, Frank, Pieter, Eeuwe en Gerrit.
Bus 3, chauffeur Wim en lopers Jan, Marco, Wierd, Roald, Janny, Cisca en Roelof.

Een koffiestop en 2 minuten stilte op een parkeerplaats nabij Heerde onderbrak de reis naar Wageningen, en vervolgens kwamen we als eerste deelnemende groep aan in de tent te Wageningen. Wederom koffie om op temperatuur te komen, het was nog geen lenteweer. Voor vertrek naar de startvakken bij Hotel de Wereld moest een aantal lopers snel een plasje doen in één van de vele niet verlichte dixi-toiletten achter de tenten. Gelukkig waren we door de sponsoren voorzien van eigen verlichting en kon Alie een helpende hand bieden.
Om 23.30 uur stonden we al een hele tijd in de startfuik, begon de organisatie van de Bevrijdingsloop met hun speeches en werd de ondertekening van de capitulatie nagespeeld. Al met al duurde het wachten in de koude nacht erg lang. Precies om middernacht werd het Bevrijdingsvuur, afkomstig uit Normandië in Wageningen ontstoken. Een half uurtje later overhandigde de Burgemeester van Wageningen het vuur aan de nestor van onze Loopgroep en vertrokken we gezamenlijk en onder luid applaus met aanmoedigingen richting Beilen.
Het lopen gebeurde steeds in groepjes van drie personen. Elke groep liep een afstand van ongeveer vier kilometer en werd daarna afgelost door een volgende groep. Na het lopen konden de lopers uitrusten in hun “eigen” bus. Zoals aangegeven was ik ingedeeld in bus 2. Door het uitvallen van Mirjam, die deze dag werd vervangen door Jan, was dit een complete “mannen-bus” geworden.
Nu zullen de andere lopers en lezers wel denken dat het in deze bus ontbrak aan gezelligheid of dat schuine praat de boventoon voerde. Integendeel! Niets ten nadele van de andere bussen, het was in onze bus erg gezellig en we hebben met elkaar veel lol gemaakt. Serieuze onderwerpen zijn volop besproken. We hebben geleerd dat een rode beuk voor een boerderij betekend dat de boer de lening op de boerderij geheel heeft afgelost. Helaas hebben we geen antwoord gekregen op de vraag waarom de wieken van oude Hollandse molens linksom (tegen de wijzers van de klok in) draaien en de wieken van de nieuwe windmolens rechtsom (met de wijzers van de klok mee) draaien. Dat onze  Eeuwe al een hele lange tijd meeloopt werd duidelijk doordat hij in elk dorp of stad wel een bekende (Geert) tegenkwam.
Alie en Peter hadden wederom een hele leuke, afwisselende en veilige route uitgezet. Hierdoor en door het prima loopweer heeft iedereen heel lekker kunnen lopen.  De route leidde ons vanaf Wageningen langs of door de plaatsen Bennekom-Ede-Otterlo-Hoenderloo-Ugchelen-Apeldoorn-Oene-Veessen-Wijhe-Heino-Dalfsen-De Meele/Nieuwleusen-Punthorst-IJhorst-Oshaar/Koekange-Echten-Gijsselte-Pesse en Spier naar Beilen.
Ondanks deze mooi uitgezette route meende een enkeling toch een andere route te moeten kiezen. Deze loper (m/v), de “witte Keniaan”,  heeft nabij Dalfsen de route afgesneden en liep bij een rotonde een flink deel door de berm in plaats van over de verharde weg. Verder heeft iedereen een flinke prestatie geleverd door zijn/haar afstand in prima tijden te lopen.
Direct na de veerpont over de IJssel bij Wijhe hebben we gezamenlijk een korte pauze gehouden en daarna de route vervolgd naar Beilen. In Spier trakteerde de Loopgroep ons bij café Schortinghuis op koffie met gebak. De laatste etappe van Spier naar Beilen werd in één grote groep gelopen. De 21 lopers gingen gekleed in het witte Bevrijdings-shirt met op het hoofd een groene pet van de Loopgroep. Vanaf Pesse werden we begeleid door twee dames in stoer zwart op een ATB. De dames zijn in Spier voorzien van een groen Loopgroep-shirt, evenals de plots opgedoken Ruud, die de laatste etappe gezellig met ons heeft meegelopen.
In Beilen moest het bevrijdingsvuur opnieuw worden ontstoken om dit aan de Burgemeester te kunnen overhandigen. Of het door de zenuwen kwam, door de harde wind of door een andere oorzaak is onduidelijk, de fakkel wilde niet meewerken. Na enig oponthoud is het gelukt om de Burgermeester het vuur te overhandigen. De Burgemeester hield op het bordes van het gemeentehuis een korte speech en nodigde ons allen uit voor een drankje in café De Cerck. Daar werd deze lange, maar vooral gezellige dag afgesloten en kon iedereen huiswaarts keren.
Gerrit Bruins.

Sponsoren Bevrijdingsloop 2010



Lopers van de Loopgroep Beilen bedanken de onderstaande bedrijven voor het ondersteunen van de Bevrijdingsloop 2010.